Οι ανακατατάξεις στην ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία είναι καταιγιστικές, ωστόσο το µέλλον των εκµεταλλεύσεων παραµένει αβέβαιο. Με εξαίρεση τον κλάδο της γαλακτοφόρου αγελαδοτροφίας, όπου η διαδικασία συγκέντρωσης της παραγωγής και η µεγέθυνση των µονάδων έχει προχωρήσει, σε πολλούς κλάδους και όλα είναι ανοιχτά.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι σε λίγες µόνο περιπτώσεις το κριτήριο της ανταγωνιστικότητας θα µπορεί να επιτυγχάνεται και µε µικρής εµβέλειας παραγωγικές µονάδες. Κι αυτό δεν αφορά µόνο στις αροτραίες καλλιέργειες, όπου η αντοχή των µικρών έχει χαθεί προ καιρού. Οι απαιτήσεις είναι πλέον µεγάλες, ακόµα και στις δενδρώδεις καλλιέργειες. Στα ακτινίδια για παράδειγµα, εδώ και καιρό έχουν κάνει την εµφάνισή τους ατοµικές εκµεταλλεύσεις µε πάνω από 300 στρέµµατα, η παραγωγικότητα των οποίων έχει περάσει σε άλλο επίπεδο, διαµορφώνοντας ανάλογα και τις συνθήκες αγοράς του προϊόντος.
Αντίστοιχα στην γαλακτοφόρο αιγοπροβατοτροφία, η διαδικασία δηµιουργίας µεγάλων µονάδων κλειστού τύπου, µε χιλιάδες ζώα, αφήνει πίσω την παραδοσιακή κτηνοτροφία µε τα µικρότερα κοπάδια ελευθέρας βοσκής, η βιωσιµότητα των οποίων -υπό τις παρούσες συνθήκες- µοιάζει ανέφικτη. Όπως έδειξαν και οι συζητήσεις που οργάνωσε η συντακτική οµάδα της Green Box στην τελευταία Zootechnia στη Θεσσαλονίκη, εφόσον η Ελλάδα δεν κατάφερε να εφαρµόσει ένα τελείως διαφορετικό µοντέλο υποστήριξης και ανάπτυξης της ορεινής κτηνοτροφίας, τα πράγµατα για τους «νοµάδες» έχουν γίνει πολύ δύσκολα. Αυτό που θα µπορούσε να αλλάξει ενδεχοµένως τον ρου της ιστορίας, είναι η κατάλληλη αξιοποίηση των ορεινών βοσκοτόπων και διαφοροποίηση του τελικού προϊόντος (φέτα, γραβιέρα κ.α.) που παράγεται από την πρώτη ύλη αυτών των µονάδων, µε ανάλογη βέβαια επιστροφή της υπεραξίας στους παραγωγούς. Ποτέ δεν είναι αργά για την αποτελεσµατική οργάνωση και αυτής της πτυχής της αγροτικής δραστηριότητας, ωστόσο έχει χαθεί πολύς και πολύτιµος χρόνος.
Σε κάθε περίπτωση, η µεγάλη αβεβαιότητα που συνοδεύει σήµερα σχεδόν κάθε µορφή αγροτικής δραστηριότητας στην Ελλάδα, συνδέεται, αφενός µε την καθυστέρηση προσαρµογής της εγχώριας παραγωγής στα ευρωπαϊκά δεδοµένα των προηγούµενων ετών, αφετέρου µε τις µεγάλες επενδυτικές δαπάνες που προϋποθέτει η σύγχρονη οργάνωση των αγροτικών εκµεταλλεύσεων και η ενσωµάτωση των νέων τεχνολογιών. Ενδεχοµένως η προσαρµογή στα νέα δεδοµένα να µην είναι ανέφικτη. Απαιτούνται ωστόσο, ένα σαφές εθνικό σχέδιο µε κατάλληλες «οδηγίες πλεύσης» και εξασφάλιση των απαραίτητων χρηµατοδοτικών µέσων, που, σ’ αυτή τη φάση, δεν φαίνεται να υπάρχουν, τουλάχιστον για ένα τόσο µεγάλης εµβέλειας εγχείρηµα.
Η ομάδα του Profi
Ακολουθεί το πρωτοσέλιδο του Profi μηνός Φεβρουαρίου
